Alhamdulillah...
Sudah empat hari berlalu sejak kemalangan hari tu dan habibi semakin pulih..
Dah boleh tersenyum dan sembang-sembang... :-)
Selepas kemalangan tu, habibi lebih banyak diam je..
Sepuluh soalan aku tanya, satu soalan je habibi jawab. Itu pon, kadang-kadang dia diam je. Tak jawab langsung. Hihi..
Rasa ralat lah juga.
Sekarang, panggilan telefon pon dah dijawab. Kalau tak, aku lah yang kena layan semua panggilan telefon. Sampai tak terlayan aku dibuatnya.. Sekarang, habibi sendiri jawab telefon.
Yela, hidup kami sebelum ini riuh rendah walaupun berdua.
Ada je perkara yang nak disembangkan dari pagi sampai malam. Kadang-kadang, bila balik sekolah aku jadi tak sabar nak jumpa habibi.
Kebiasaan aku, bila jumpa habibi, aku akan lapor peristiwa yang berlaku sepanjang masa di sekolah.
Tiba-tiba, habibi jadi pendiam. Aku jadi kekok.
Perasaan aku?????
Tak bestnya........
Tapi, nak buat macam mana. Habibi mungkin masih trauma lagi...
Walaupun luka dah hampir kering.. Namun, perasaan terkejut tu tak hilang lagi.
Sampai sekarang habibi masih tak ingat, macam mana kemalangan tu boleh berlaku.
Kenangan manis yang aku dapat pula ialah peluang berbakti pada suami ketika suami sakit..
Walaupun penat jadi nurse di rumah dan mengajar di sekolah, aku tetap gembiraaaaa.....
Habibi terlalu baik... Dan dia memang layak dapat layanan kelas A. Hihi...
Habibi, moga habibi terus sembuh..
Jangan mengelat nak makan pati ikan haruan ye..
Hihi...(aku bau ubat tu macam air longkang).
No comments:
Post a Comment